Mikola Dziadok: “Any sentence doesn’t seem so daunting anymore”

Mikola Dziadok
Facebook
November 26, 2021

Мікола Дзядок аб сваім прысудзе

Прысуд не выклікаў у мяне асаблівых эмоцый. Калі мяне судзілі першы раз, у 2011 годзе, і другі раз, у 2015 годзе, я моцна хваляваўся. Цяпер гэтага не было. Я быў гатовы атрымаць як больш, так і менш.

Я стараюся сябе прывучаць глядзець на гэта зусім з іншай шкалой, разумець, што мой прысуд – гэта толькі эпізод каласальнага па велічыні гістарычнага працэсу. Я стараюся не аддзяляць свой лёс ад лёсу сваёй краіны і анархічнага руху. Калі думаеш такім чынам – усё ўяўляецца ў зусім іншым святле. Любыя тэрміны перастаюць пужаць.

Зараз за кратамі вялізная колькасць выпадковых людзей: сімпатызантаў руху за перамены, якія не планавалі сядзець у турме за каментар і адно выйсце на праезную частку. Гэтым людзям я спачуваю больш за ўсіх і не дзіўлюся, што многія з іх здаюцца, паддаюцца песімізму і паніцы. А ўсім, хто лічыць барацьбу за лепшы свет сваім прызначэннем, трэба проста набрацца цярпення і ўспрыняць тое, што адбываецца, як заканамерны этап у жыцці. Я думаю варта натхняцца як прыкладамі з мінулага, так і прыкладамі барацьбы ў іншых аўтарытарных краінах – Іран, Венесуэла, М’янма.

Яшчэ я імкнуся не забываць, што турма – гэта ідэальнае месца для працы над сабой. Тут можна бесперашкодна вывучаць сябе, сваю псіхіку, пазнаваць людзей, з якімі ніколі б не сышоўся на волі. Гэтым я і стараюся займацца: выхоўваць сябе, займацца самаадукацыяй і адточваць валявыя якасці кожны дзень. Тады нават знаходжанне ў ізаляцыі набывае сэнс.

_____

In general, the verdict did not cause me much emotion. I remembered that when I was tried the first time in 2011 and the second time in 2015, I was very nervous. That wasn’t the case now. I was ready to get both a stricter and a softer sentence. I didn’t care much whether they would sentence me to 5, 7 or 10 years. I am trying to get into a mindset and train myself to look at it on a completely different level. Then you realize that your sentence is just an episode of a colossal historical process. I try not to separate my fate from that of my country and the anarchist movement. And when you think about it like that, everything is seen in a completely different light. Any sentence doesn’t seem so daunting anymore.

There is a huge number of random people behind bars right now who are sympathisers of the movement for change, who weren’t planning to go to prison for a comment and stepping on a roadway once. Frankly, these are the people I sympathise with the most and I am not surprised that many of them give up, succumb to pessimism and panic. Well, all those who believe the fight for a better world is their vocation just need to be patient and accept what is happening as a logical step in their lives.

I think it’s worth taking inspiration from examples from the past, but also struggles in other authoritarian countries such as Iran, Venezuela and Myanmar. And personally, I try never to forget that prison is an ideal place to work on yourself. Here you can freely explore yourself and your psyche, get to know people you would never get to know on the outside. This is what I try to do: strengthen, educate myself and hone my willpower every day. Then even being in isolation makes sense.

5 thoughts on “Mikola Dziadok: “Any sentence doesn’t seem so daunting anymore”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s